้ำheavy metal
posted on 24 Feb 2009 21:09 by voxtrot“เฮฟวี่ไม่มีวันตาย...เฮฟวี่ไม่มีวันตาย” เสียงประกาศปาวๆออกจากปากชายวัยเกินห้าสิบ..เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ร้านขายอุปกรณ์แต่งตัวหัวจรดเท้าประเภทเสื้อผ้า, สร้อยคอ, เข็มขัด,กำไล ฯลฯ ซึ่งตั้งอยู่กลางสวนจตุจักร พ่อค้าคนดังกล่าวไว้ผมทรงโมฮอกแต่งตัวแบบพังก์รุ่นลายคราม แต่เปิดเพลงเพื่อชีวิตสนั่นลั่นร้านเขาคงไม่รู้ว่าเฮฟวี่กับเพื่อชีวิตนั้นไม่ใช่สายพันธุ์เดียวกันเพราะเป็นคนรุ่นเก่าคงไม่มีใครมาอธิบาย...ในอดีตดนตรีเฮฟวี่เมทัลเคยถูกเรียกว่าเฮฟวี่ร๊อคมาก่อนและเหมารวมไปถึงดนตรีฮาร์ดร๊อคด้วย ฉะนั้นคนรุ่นดึกที่ได้ความคิดฝังหัวมาแบบนั้นคงไม่ต้องการแยกแยะให้ได้ว่าอันไหนคือฮาร์ดร๊อค เฮวี่เมทัล หรือ พังก์เพื่อชีวิตกันแน่...ผมไม่ได้รู้สึกย่ำแย่กับการโฆษณาขายของแบบนั้น แต่กลับรู้สึกชมเชยมากกว่าที่ชายร่างยักษ์ภาพลักษณ์แบบพังก์ซึ่งอาจจะไม่ได้ฟังเพลงแบบนั้นแต่กลับมอบความภักดีให้กับคำว่า “เฮฟวี่” ราวกับว่ามันเป็นคำศักดิ์สิทธิ์... อมตะและไม่มีวันตายเขาจะเข้าใจหรือไม่... ผมไม่สนแต่ผมรู้สึกได้ว่าเฮฟวี่ที่เขาหมายถึงนั้นต้องใช่แฮฟวี่ร๊อคในอดีตที่ทุกวันนี้มันคือหนึ่งในสายพันธุ์ดนตรีเมทัล... เพียงเท่านี้พอ
ในขณะที่ตีนสะพานลอยแห่งหนึ่งหนุ่มสาว 6-7 คน สวมเสื้อยืดโปโลสีและแบบเหมือนๆกัน ยืนแจกใบปลิวโฆษณาอะไรซักอย่างความสงสัยมลายสิ้นลง เมื่อเห็นด้านหลังเสื้อของบุคคลเหล่านั้นสกรีนสโลแกนหราประมาณว่า “โหลดกระจาย... (ชื่อค่ายยักษ์เพลงไทย)ยกค่าย เพียงเดือนละ 20 บาท” คนพวกนี้คงไม่รู้จักดนตรีเมทัลเช่นกันแต่กำลังมองว่าการโหลดเพลงเป็นเรื่องธรรมดาเพราะอยู่ในองค์กรที่เห็นเรื่องแบบนั้นเป็นความทันสมัยและดาหน้าขายทุกวิถีทางโดยไม่คำนึงว่าเสียงเพลงจะไปถึงผู้บริโภคด้วยวิธีใดจริงอยู่ว่าวันนี้เพลงที่นำมาจูงใจอาจจะไม่ใช่เมทัลแต่เมื่อค่านิยมความคิดอ่านของคนเปลี่ยนไป...มันคืออันตราย...หายนะสำหรับคนแบบเรา...คนที่เฝ้าดูลิสต์ใหม่ๆจากวงเมทัลสุดโปรดคนที่เคยฝันอยากจะครอบครองอัลบั้มนั้นนี้!
Metal Magazine เป็นเพียงสื่อเล็กๆที่กำลังต่อสู้กลไกการฟังเพลงแบบทั้นสมัยนั้นพยายามสร้างจิตสำนึกให้กับเมทัลเฮดทุกวิถีทาง ให้มีอุดมคติต่อการฟังเพลงชนิดนี้เพราผมเชื่อว่าวันใดก็ตามที่ทุกคนมั่นใจว่าตนเองคือเมทัลเฮดพันธุ์แท้วัฒนธรรมการฟังเพลงใหม่ๆคงสามารถสั่นคลอนอาณาจักรของดนตรีเมทัลได้ที่น่าห่วงก็คือเราคงไม่สามารถไปตะโกนให้โลกรับรู้เหมือนพ่อค้าตามตลาดนัด... หรือแจกใบปลิวบอกใครต่อใครว่าห้ามนั่นห้ามนี่ต่อสู้กับคนหนุ่มสาวอีกกลุ่มหนึ่ง...น่าแปลกที่ความมั่นใจในความเป็นอมตะของดนตรีเฮฟวี่เมทัลจากคนรุ่นเก่า ณมุมหนึ่ง...กับคนอีกรุ่นที่เต็มใจตกเป็นเครื่องมือของวงจรการฟังเพลงแบบใหม่อีกสถานที่หนึ่ง...ในพ.ศ.เดียวกัน เราคงต้องคิดมากตั้งแต่วันนี้แล้วนะครับว่าจะอยู่กันในวิถีการฟังเพลงเช่นไร เพราะไม่เช่นนั้นแล้วความไม่มีวันตายของมันอย่างที่พ่อค้ารายนั้นพร่ำตะโกนกับการโหลดเพลงยกค่ายที่กลุ่มวัยรุ่นยัดเยียดให้คงจะถูกนำมารวมกันโดยมิอาจฝืนลิขิตไปได้!!